Pauly zoekt een opvolger

Gezocht: nieuwe eigenaar voor café Lohengrin. Met cafésituatie op de begane grond en een compleet geïsoleerde kelder voor live muziek. Meerdere toiletgroepen aanwezig, evenals een rokerscabine. Er zijn uitstekende mogelijkheden voor een ruim terras op het zuiden. Huidige uitbater Pauly da Silva is 65 jaar geworden; een mooi moment om de fakkel over te dragen. “Het zou zonde zijn als dit zomaar vergaat.”

Lohengrin is een vaste waarde in de Zuiderpassage sinds de opening van het winkelcentrum in 1960. De naam van het café gaat terug tot voor de Tweede Wereldoorlog. Aan de Bossche Markt zat café de Lohengrin. “Tot de Duitsers er hun hoofdkwartier van maakten”, legt Pauly uit. “De naam kwam pas weer terug toen Frans Janssen een café begon op de plek waar we nu nog zitten.”

In 2000 kocht Pauly samen met zijn vrouw Judith Lohengrin. Van origine is Pauly opgeleid als metaalbewerker en elektricien. Nadat hij dacht zijn roeping hebben gevonden als autoplaatbewerker bij autobedrijf Lathouwers aan de Pettelaarseweg, werd hij in de jaren tachtig door zijn broers verleid tot een overstap naar de horeca. “Ik was meteen verkocht. Het contact met de mensen deed mij goed.”

“Acht jaar lang speelde ik op het hoogste niveau in de Bossche Dart Competitie.”

Als niet onverdienstelijk (voormalig) darter wist hij in Lohengrin een nieuwe doelgroep aan te trekken. “Acht jaar lang speelde ik op het hoogste niveau in de Bossche Dart Competitie. In en rondom de stad wist iedere darter wel wie ik was. Toen ik in Lohengrin begon, kwamen die klanten op mijn naam af. Nu ontvang ik hier diverse dartclubs.”

Pauly zag Lohengrin sinds die tijd veel veranderen. “Toen ik begon was de horeca nog top. Als ik het café om twee uur ’s middags opende, stonden ze al op me te wachten met hun biljartkeus. Aan het eind van de middag stroomde de kroeg vol met werknemers die, voordat ze naar huis gingen, nog even een glaasje bier kwamen drinken. Nu gaat diezelfde groep direct door naar huis. De crisis en het rookbeleid hebben het hele uitgaansgebeuren veranderd. Heel jammer.”

Er moest een nieuwe doelgroep worden aangeboord. Toen Pauly nog een café runde in de binnenstad, kwamen er regelmatig muzikanten bij hem samen om wat te jammen. “Dat was altijd reuzegezellig. Die sfeer wilde ik weer terugzien in Lohengrin. Zelf ben ik verre van muzikaal, maar met de juiste mensen om me heen is het me uiteindelijk gelukt.”

Dat ging niet zonder slag of stoot. Vanaf de eerste noot live muziek begon de bovenbuurman van Lohengrin te klagen over geluidsoverlast. “Ik heb drie jaar geprocedeerd. Ondertussen haalde de rechtszaak regelmatig de krant en had de gemeente Den Bosch zich geschaard achter de bewoner. Uiteindelijk werd ik dus toch in mijn gelijk gesteld, maar dat koste nogal wat kruim.”

“Lohengrin is mijn levenswerk, en dat van mijn voorgangers.”

Pauly kon uiteindelijk aan de slag en verbouwde de flink gedateerde kelder. Inmiddels heeft hij al tal van bands uit heel Nederland en België mogen ontvangen. “En goede bands hoor. Denk aan een Guns ’n’ Roses Tribute band uit Drenthe. Hele goede muzikanten, in de juiste outfits en al. Geweldig, ik krijg er nog kippenvel van! Het was misschien niet zo druk, maar de mensen die er waren gingen helemaal uit hun dak. En dat is het belangrijkste: dat de mensen die komen, het naar hun zin hebben.”

En nu zijn Pauly en Judith op zoek naar iemand die het café wil overnemen. Het liefst dragen ze Lohengrin langzaam in fases over aan een ander echtpaar. “Zodat het café met zijn eigen cultuur kan blijven bestaan. Lohengrin is toch mijn levenswerk, en dat van mijn voorgangers. Het zou zonde zijn als dat zomaar vergaat.”