Er zit een konijn in de wachtkamer

Wie dacht dat dierenartsen in grote villa’s wonen en in dure auto’s rijden heeft het mis. Van de universitair geschoolden verdienen alleen theologen slechter dan de dierenarts. Het is een feit waar dierenarts Paul (29) – pas vorig jaar afgestudeerd – zijn schouders bij ophaalt.

In een dierenartsenpraktijk gaat het om heel andere dingen. De zorg en liefde voor het dier gaat ver. Zowel bij arts, assistent als baasjes. Hier worden gezinsleden behandeld. Worden dokters in een ziekenhuis ‘humane dokters’ genoemd, en zegt assistent Angelique dingen als “Paul, het konijntje zit al te wachten”. Een middag bij Dierenartsenpraktijk ‘s-Hertogenbosch Zuid.

Geld
Tja, eerst maar eens het geld. Hoewel het hier eigenlijk niet om het geld zou moéten gaan, draait het er wel vaak om. Want behandelingen bij een dier zijn kostbaar en niet alle dieren zijn verplicht verzekerd. En dus moet Paul dagelijks praten over geld. En kunnen behandelingen regelmatig niet gedaan worden, omdat een baasje dat geld niet heeft of niet wil uitgeven. Het zijn de moeilijkste dilemma’s. Want wat doe je als je een hond kan redden met 2000 euro, maar het baasje ervoor kiest dat niet uit te willen geven?

Een zieke slang verwijst Paul liever door naar Waalwijk.

Chef Zuid
Paul euthanaseert een dier alleen als hij daar zelf ook achterstaat. Bij de opleiding heeft hij geleerd dat zo’n besluit nooit nachtrust mag kosten. En dus mag een dierenarts een verzoek tot inslapen ook weigeren. Het lastige is dat Paul ook wel weet dat het baasje dan gewoon iemand anders zoekt. Maar goed, hij heeft niet alles in handen.

De spreekuren in Zuid zijn druk. Een tijd lang was deze praktijk vaker dan gewenst gesloten. Het is een verhaal over bezuinigingen en kostenreductie. Maar nu zijn ze er weer. Met Paul als ‘chef Zuid’, zodat dieren en diereneigenaren, altijd een vast gezicht hebben. Hier worden honden en katten en alles kleiner dan dat behandeld.

Wie ’s nachts een ziek dier heeft kan Paul ook wel eens aan de lijn krijgen. Hij draait nachtdiensten in het dierenziekenhuis dat in Waalwijk staat. Daar kunnen ze spoedoperaties uitvoeren en is deskundige hulp aanwezig. Een zieke slang verwijst Paul bijvoorbeeld liever door naar Waalwijk. Daar zit een specialist. Die nachtdiensten kunnen lang duren. Maar het is ook erg dankbaar werk. De meest gehoorde vraag is: ‘kan dit wachten?’ En dat is een vraag die door de telefoon haast niet te beantwoorden is. Maar ook hier spelen op de achtergrond de euro’s mee. Nachtconsulten zijn duurder. Wat niet wil zeggen dat Paul niemand ziet. Zo kwam er eens een vrouw terug van een late dienst in haar restaurant. Thuis zag ze dat haar hond het verband dat om zijn poot zat had opgegeten. Paul kon hem helpen. Het verband zat nog in de maag en kon uitgebraakt worden. Had dit baasje gewacht, dan was een ingrijpende operatie nodig geweest om het uit zijn darmen te krijgen. Het zijn deze gevallen waarom Paul zo’n groot voorstander is van het draaien van nachtdiensten. Want ja, natuurlijk is het vermoeiend, maar je moet er toch niet aan denken dat niemand deze hond geholpen had.

Dierenarts Paul verwelkomt de verloren zoon op zijn behandeltafel.

Hoewel zijn patiënten niet kunnen praten, doet Paul niet anders in zijn spreekuur. Naast de dieren, behandelt hij in feite ook de baasjes. Soms is het voorzichtig aftasten. Hoe vaak wordt de kat ontwormd? Wordt er regelmatig op teken gecontroleerd? En als een dier eigenlijk te ziek is, moet er gesproken worden over het allermoeilijkste. Daarvoor neemt Paul alle tijd. Dan maar uitlopen en een volle wachtkamer. In principe begrijpen diereneigenaren dat. Uiteindelijk is een dier er geen mensenleven lang. Grote kans dus dat iedereen dit een keer mee gaat maken.

Willem
Deze middag is er het wonder van kater Willem. Ruim twee maanden zoek, affiches in de buurt en opgegeven hoop. Totdat Willem op een ochtend weer op de stoep zat. Goed doorvoed, glanzende vacht. Dierenarts Paul verwelkomt de verloren zoon op zijn behandeltafel. Op hevige rui na is er niks mis met de kater. Voor de zekerheid wordt via de code van de chip gecheckt of het wel echt Willem is. Je weet maar nooit. Met een ontwormingskuur voor het hele jaar verlaat – ja hij is het écht – Willem vijf minuten later de praktijk.


Nijntje
Een van de moeilijkst te behandelen dieren is het konijn. Een uitheemse soort overigens. Denk maar niet dat konijnen hier van nature thuishoren. Hoe dan ook, konijn Nijntje maakt al tien jaar onderdeel uit van het leven van eigenaresse Imme. Nijntje is het oudste konijn dat Paul in behandeling heeft. Het oog wordt bekeken. Er zijn ontstekingen en beschadigingen. Nijn laat het allemaal onbewogen toe. En dat is direct het lastige van konijnen: ze zijn van nature stoïcijns en heel hard voor zichzelf. Ze zullen het niet laten merken dat ze pijn hebben. In de natuur maakt hen dat namelijk zwak en een gemakkelijke prooi. Dus krijgt Nijntje voor de zekerheid pijnstillers. Een operatie zou mogelijk kunnen helpen, maar dat wil Imme niet. Het beestje is al tien. Paul knikt.

Tina
Carolien brengt vanmiddag Tina mee. Vernoemd naar haar idool. Turner, voegt ze toe, voor de duidelijkheid. Tina is een chihuahua van negen weken oud. Het is haar eerste bezoekje aan de dierenarts. In haar staart zit een klein knikje. Niks ernstigs. Carolien vindt het fijn dat Tina een vrouwtje is. Dan lijkt ze in ieder geval niet op Snoetje. De mannelijke chihuahua die onlangs overleed. Natuurlijk heeft ze wel eens grapjes naar haar hoofd gekregen. Maar inmiddels weet iedereen in haar omgeving dat het bittere ernst is. Dat haar hondjes haar kindjes zijn. En dat ze daarom dagelijks vier kaarsjes brandt bij de urn van Snoetje.