Een strontje speciaal, alsjeblieft

Ach ja, die tijd dat alles voor schut is. Dat je niet per se op de grapjes van je ouders zit te wachten. En dat het leven al moeilijk genoeg is zonder al die goedbedoelde humor. Die tijd. Die van worstelende pubers. Van zoveel zelfbewustzijn dat je er naar van wordt. De tijd waar we nu opgelucht om lachen. Vooral omdat we weten: die komt gelukkig nooit meer terug. Als Remke Reuser (1974) langs de Zuiderpassage loopt denkt ze dat héél vaak. 

Remke woont sinds 1986 op Zuid. Ze was twaalf toen het gezin van West naar de Weberstraat verhuisde. In die tijd woonden er best veel kinderen in de buurt. En iedereen speelde met elkaar. “Ik vond het heel fijn. We speelden op het fortje, zoals de speeltuin toen al heette. En we slopen door de struiken bij het water.”

In de Zuiderpassage haalde ze vaak boodschappen. Ze kwam bij de bakker en de groenteman. “Het was toen al geen levendig centrum. De winkels lagen allemaal verspreid over het compex, dus buurtbewoners kwam je er niet echt tegen.”

Frites werden gehaald bij cafetaria ’t Passantje. En vaak werd Remke eropuit gestuurd. “Mijn moeder had altijd op een briefje de bestelling geschreven, omdat ik hem niet kon onthouden. Ik las het lijstje bij het cafetaria voor, maar heel vaak zei die man dan ‘geef maar hier, dat gaat sneller.’ Ik voelde me dan echt een klein kind. Ik zei dat tegen mijn moeder. Die besloot een grap uit te halen.”

Remke in de Zuiderpassage

Kei voor schut

Haar moeder stelde de eerstvolgende keer een zorgvuldig lijstje samen. “Ze besloot allerlei vieze woorden op het lijstje te zetten, maar zó verstopt dat het net was alsof het er niet stond. Dan schreef ze tussen de gewone woorden bijvoorbeeld ‘strontje speciaal’, maar op zo’n manier dat je er gemakkelijk overheen kon lezen. Oh, ze had er ontzettend veel lol in. Ik vond het kei voor schut.”

Remke wijst naar het pand waar nu ook weer een cafetaria zit. “Daar was het. Na die ene keer bleef ze het doen. En elke keer gaf ik het lijstje met schaamrood op mijn kaken aan de man die er toen werkte. Gek hè? Ik heb nooit bedacht dat ik het lijstje ook gewoon zelf over kon schrijven.”

Een echt jeugdtrauma is het natuurlijk niet. Sterker nog: Remke vindt het nu ook wel grappig. “Het is onderdeel van een reeks anekdotes en herinneringen geworden die voor mij aan deze wijk kleven. Het is jammer dat in al die jaren de Zuiderpassage niet opgeknapt is. Dat het maar niet wil lukken er een levendig geheel van te maken.”

Remke zélf doet haar uiterste best een beetje leven terug te krijgen. Samen met Gonny Sierig organiseert ze twee keer per jaar de rommelmarkt Zuid Rommelt. Op die dagen staat de Zuiderpassage vol met kramen en zijn er honderden bezoekers. “Het kan dus wel. Het zou mooi zijn als het winkelcentrum iets van zijn oorspronkelijke glorie terugkijkt. Waar moeten al die pubers van de toekomst zich anders gaan schamen?”

Remke Reuser woont nu samen met man Richard en zoon Gijs aan de Zuiderparkweg, op een steenworpafstand van de Zuiderpassage. Haar culinaire interesse is na de bezoekjes aan het cafetaria flink gegroeid. Samen met haar man (die chefkok is), had ze een restaurant in Haarsteeg. Omdat ze altijd al een grote interesse in vintage had, is ze zich daar op gaan concentreren. Nu runt ze de online vintagewinkel GijsRadijs.nl